مطالب برچسب شعر نو را مشاهده می‌کنید.
برای بازگشت به صفحهء اصلی اینجا کلیک کنید.

خداوندا به درستی می‌دانم،
که همیشه بنده‌ی خطاکاری بوده‌ام،
و می‌دانم که همیشه،
به درگاه تو تنها گناه کرده‌ام و بس،
ای خدایی که با این حال،
همیشه و هر چه طلب کردم به من بخشیدی،
به بزرگی و کرامت خویش،
گناهان مرا نیز ببخشای،
و از سر تقصیرات من بگذر،
این بنده بی چشم رو،
تنها خواسته‌ای دیگر بیش ندارد،
خداوندا به والدینم عمر طولانی و سلامت و سعادتی بیش از پیش عطا کن،
و شکرانه‌های مرا برای سلامت و سعادتی که بر من روا داشتی بپذیر…

باز هم دوباره شبی باران باریدن خواهد گرفت،
بارانی نم نم با صدایی ملایم،
و من هم خواهم یافت روزی،
آن را که در کنارم باشد،
وقتی به دنبال لذت قدم زدن زیر بارانم،
قدم بر زمین خیس بگذارد پا به پای من،
و او را خواهم یافت روزی،
که زیر باران دستش در دست من باشد،
و دوباره پا‌به‌پای من همچو یک دوست،
در هوای پاک و زلال،
در انتهای نور قرمز رنگ خورشید،
به دنبال نیمکتی چوبی،
زیر درختی سبز،
به نظاره بنشینیم باریدن باران را…

کودکی چه عالمی دارد،
چرا که تنها کودکان را اینگونه افکار است،
انتظار بارانی دیگر…

اگه کسی رو دوست داری لازم نیست که حتما” عاشقش هم باشی!
اگه عاشق کسی هستی لازم نیست که حتما” بهش دلبسته بشی!
اگه دلبسته کسی شدی لازم نیست که حتما” دلداده یا دلباخته بشی!
و اگه دلداده یا دلباخته کسی شدی در شرایط مناسب بهتر باهاش ازدواج کنی!
اما اگه خواستی با کسی ازدواج کنی باید حتما” دلداده یا دلباخته باشی!
اما اگه دلداده یا دلباخته کسی هستی باید حتما” عاشقش باشی!
و اگه عاشق کسی هستی باید حتما” دوسش داشته باشی!
اما با همه اینها همیشه اولویت اطاعت رو با عقلت قرار بده نه قلبت!

این قسمت از نوشته بنا به دلایلی حذف شده است.

دوست دارم اولین باری که می‌بینمت،
توی چشمات نگاه کنم و بهت لبخند بزنم،
شاید که تا حالا ندیدمت،
اما می‌دونم چشمات قشنگه،
می‌دونم تو هم به من لبخند می‌زنی،
می‌دونم میای طرف من،
می‌دونم توی چشمام نگاه می‌کنی،
با نگاهت می‌گی دستامو بگیر،
منم دستای گرمت رو می‌گیرم،
می‌خوام با گرمای احساسم گرمترشون کنم،
می‌دونی چی می‌خوام بهت بگم،
چشمات و می‌بندی و لبخند می‌زنی،
دوست دارم فاصلمون کمتر باشه،
بیا طرف من، بذار تو رو در آغوشم بگیرم،
می‌خوام گرمای وجودت رو احساس کنم،
توی موهات دست بکشم و نوازشت کنم،
چند لحظه کوتاه، بی صدا و بی حرکت،
در آغوش من نفس بکش،
بذار چند لحظه زمان رو بدیم دست دل‌هامون،
بذار صدای قلبی رو بشنویم،
که برای اون یکی می‌تپه،
برای معرفت و غرورش،
برای عقل و شعورش،
برای علاقه و احساسش،
بذار یه بار دیگه همدیگه رو نگاه کنیم،
دوباره چشمات رو ببند،
می‌خوام درددل کنم،
می‌خوای درددل کنی،
می‌خوایم توی چشمای همدیگه نگاه کنیم،
می‌دونم که دوست داری لب‌هات رو بذاری روی لب‌هام،
می‌دونی که چه احساسی دارم،
اما حالا وقتش نیست،
می‌خوام یه چیزی بهت بگم،
اصلا شاید که بهتر باشه، فقط و فقط،
کنارم بنشینی و بهم تکیه کنی،
سرت رو بذاری روی شونم،
دستت رو بذاری توی دستم،
تا یه چیزایی رو توی گوشت زمزمه کنم،
اصلا” فقط بنشین کنارم،
تا وجودت رو در نزدیکی خودم احساس کنم،
همین که کنارمی برام کافیه،
حالا می‌تونم بهت بگم،
اصلا” اگه نزدیک من هم نباشی،
باز هم بهت میگم که،
با ایمان به خوبی‌هات دوستت دارم…

ای کاش در کنار من بودی،
ای کاش که هر سپیده دم،
بر لب چشمه‌ای روان می‌نشستیم و
از خوبی ها سخن می‌گفتیم،
ای کاش که تا غروب آفتاب،
در لاله‌زارهای سرخ،
چمن‌زارهای سرسبز، زیر آسمان آبی،
به همراه نور طلایی خورشید،
دست در دست یکدیگر،
به قدم زدن می‌گذراندیم،
ای کاش که هر شب،
همچو ستاره‌ای درخشان،
بر من می‌تابیدی و
تا صبح جان دوباره‌ای به من می‌بخشیدی،
ای کاش هر سپیده دم،
به هنگام نماز،
در کنار یکدیگر،
به راز و نیاز می‌پرداختیم،
ای کاش که تا غروب آفتاب،
همچو نهرهایی پاک و
چشمه‌هایی روان
به یکدیگر می‌پیوستیم و
خود را به بیکران‌های
دریاها می‌رساندیم،
ای کاش هر شب
با شکستن سکوت یکدیگر
سکوت شب را می‌شکستیم و
در آسمان‌ها فریادها بر می‌آوردیم،
ای کاش که هر روز،
به امید فردایی روشن تر از خورشید،
خود را به صبحی دیگر می رساندیم،
اما چه افسوس ها و
چه آرزوی‌های محال…

ای آنکه به وقت شادی یاد تو،
مرا به اعماق تفکر فرو می‌برد،
و شعفی توصیف ناپذیر به جانم می‌اندازد،
ای آنکه یاد تو در لحظه‌های شوم حجوم غصه‌ها
قلبم را سرشار از آرامش و لطافت و اطمینان می‌کند.
ای آنکه تنها به هنگام نیاز،
هراسان فریادت می‌زنم،
و تو وجودم را از احساسی که گویای
بزرگی و عظمت و بخشش است لبریز می‌کنی.
ای آنکه به وقت دویدن در سبزه زار‌های
بی‌انتهای اهریمنی سر درگم می‌گردم،
همچون جاده ای نورانی مرا به سوی خود می‌خوانی،
ای آنکه دوستم داری،
ای آنکه دوستت دارم،
ای آنکه همیشه در همه جا به یاد تو ام،
ای آنکه یادت آرام بخش دلهاست و
ای پروردگار پر عظمت ناشناختنی،
تو خود بهتر می‌دانی که تنها تو را می‌پرستم،
و به امید تو زنده‌ام…