به یاد آنانکه احساسی پاک و زلال را به تکه سنگی زرین و کاغذی سبز می‌فروشند.
به یاد آنانکه از عذاب وجدان در امانند،
چرا که هرگز چنین چیزی در وجودشان نبوده است.
و به یاد آنانکه ستاره‌ای تاریک و خاموشند.

درون کوچه‌ء قلبم چه غمگینانه می‌پیچد
صدای تو که می‌گفتی به جز تو دل نمی‌بندم
فریب وعده‌هایت را ندانستم ولی اکنون
به یاد وعده‌های تو میان گریه می‌خندم
برو دیگر که دل از غم رها کردم
خداحافظ که دیگر بر نمی‌گردم …

ادامه مطلب…

انسان همیشه دنبال یه همزبون می‌گرده
اما وقتی که پیداش می‌کنه نمی‌دونه چی بهش بگه
دلش می‌خواد درددل کنه اما نمی‌تونه
شاید می‌ترسه که به حرفش گوش نکنه
یا به سادگیش بخنده، به سادگی و بی‌آلایشی و پاکیش
وحشت داره از گفتن چیزی که توی دلش مونده
حتی از دادن یه شاخه گل پرهیز می‌کنه
می‌ترسه یه چیز دیگه فکر کنه
نمی‌دونه که اون هم قلبا” دوسش داره یا نه
آخه از ترحم خیلی بدش میاد
شاید که اینجور وقتا سکوت بهتر باشه
پس فقط توی دلش می‌گه که چقدر دوسش داره
به عنوان یه دوست، یه همزبون، یه انسان

الان که دارم برات می‌نویسم، حال و احوال زیاد خوبی ندارم، خیلی دلم گرفته، بغض کردم، خیلی دوست دارم گریه کنم، اما تو خودت بهتر میدونی که دیگه اشکی برام نمونده، یه مرد همیشه دوست داره یه تکیه‌گاه عاطفی مستحکم باشه، اما بعضی وقتا هم دلش می‌شکنه و دوست داره یه شونه پیدا کنه که سرشو بذاره روش و حسابی اشک بریزه، یه گوش باشه که حرفاشون رو گوش کنه و یه دل باشه که صدای هق‌هق‌های قلبش رو بشنوه، سرم داره از درد می‌ترکه، دلم می‌خواد یه دیوار محکم پیدا کنم که سرم رو بکوبم بهش، اونقدر محکم که همه چیز رو فراموش کنم، یا یه دیوار بلند که همه احساسم رو پشتش جا بذارم، آخه اینجور احساسات این روزا خریداری نداره، اگر هم داره برای از ما بهترونه. می‌دونم بلاخره تو هم یه روز میری پی خوشبختیت و همه چیز و همه کس رو فراموش می‌کنی، و فقط من می‌مونم و خاطرات خاک گرفته یه دوست، اما با این حال همیشه برات دعا می‌کنم. مراقب خودت باش عزیزم…